پيامبر اكرم ( ص ) مىفرمايد : اذا رَأَيْتُمْ اهْلَ الرَّيْبِ وَ الْبِدَعِ مِنْ بَعْدى فَاظْهِرُوا الْبَرائَةَ مِنْهُمّ . . . . « 1 » هر گاه پس از من ، اهل شكّ و بدعت را ديديد ، آشكارا از آنان بيزارى جوييد . امر پيامبر ، امر خداست و براى مسلمان تكليف‌آور است . اعلان برائت از بدعتگذار بر هر مسلمانى واجب است و آن كه مخالفت ورزد و در مقابل چنين شخصى سكوت كند و تبرّى نجويد ، دستور خدا را ناديده گرفته و با اهل بدعت شريك جرم است و گويا خودش عليه دين به مبارزه برخاسته است . امام صادق ( ع ) مىفرمايد : مَنْ تَبَسَّمَ فى وَجْهِ مُبْتَدِعٍ فَقَدْا عانَ عَلى هَدْمِ دينِهِ . « 2 » هر كس به روى بدعتگذارى بخندد بر نابودى دينش كمك كرده است . فقهاى شيعه بر مبناى اين آيه و روايات ديگر ، مبارزه و برائت عملى را عليه بدعتگذاران واجب مىدانند . امام خمينى ( ره ) مىفرمايد : اگر بدعتى در اسلام رواج دهند و سكوت علما و رؤساى مذهب - كه خدا گفتارشان را نافذتر سازد - باعث هتك اسلام و ضعف عقيدهء مسلمانان گردد ، بر همهء آنان واجب است ، به هر وسيلهء ممكنّ ، عليه بدعت قيام كنند و آن را از بين ببرند . « 3 » 4 . افراد مرتد كسى ممكن است در اثر كژ انديشى و انحراف فكرى از دين اسلام برگردد و آيين ديگرى برگزيند . چنين كسى مرتدّ شناخته مىشود و در رديف كفّار قرار مىگيرد ؛ زيرا دين جديدى كه برگزيده است طبق صريح قرآن ، مورد قبول نيست : وَ مَن يَبتَغِ غَيرَ الاسلمِ دينًا فَلَن يُقبَلَ مِنهُ . ( آل عمران : 85 ) هر كسى آيينى جز اسلام برگزيند هرگز از او پذيرفته نمىشود .

--> ( 1 ) . وسائل الشيعة ، شيخ حرّ عاملى ، ج 11 ، ص 508 . ( 2 ) . سفينة البحار ، ج 1 ، ص 63 . ( 3 ) . تحرير الوسيله ، امام خمينى ( ره ) ج 1 ، ص 472 .